η ώρα είναι.......

Blogger TemplatesMy Blogger TricksAll Blogger Tricks

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Γιατί τα παιδιά λένε ψέματα;

Συχνότητα και ηλικία
«Εξαρτάται πάντα από τη συχνότητα των ψεµάτων και την ηλικία στην οποία λέγονται» απαντά η παιδοψυχίατρος κ. Ελένη ∆εληνικοπούλου. «Τα ψέµατα µέχρι την ηλικία των τριών δεν αξιολογούνται, καθώς σ' αυτό το στάδιο τα παιδιά δύσκολα ξεχωρίζουν το πραγµατικό από το φαντασιωτικό τους. Η διαδικασία διάκρισης ολοκληρώνεται κατά το έκτο έτος της ηλικίας. Στο στάδιο αυτό η διάκριση της πραγµατικότητας από τη φαντασία και ο µηχανισµός διάκρισης του λάθους από το σωστό έχει και αναπτυξιακή αξία. Το παιδί αρχίζει ν' αντιλαµβάνεται ότι το φαντασιωτικό του αποτελεί τµήµα του προσωπικού του κόσµου, τον οποίο µάλιστα µπορεί και να προστατεύσει. Συνεπώς αξιολογούµε τα ψέµατα που λέγονται µετά το έκτο έτος, καθώς σ' αυτά υπάρχει σκοπιµότητα και τα παιδιά µπορούν πλέον να διακρίνουν πλήρως το λάθος από το σωστό. ∆εν είναι όµως απαραίτητο να συνδέουν τα ψέµατα µε την ειλικρίνεια. Λέγοντάς τα δεν αισθάνονται λιγότερο ειλικρινή άτοµα».
Ψέµατα σαν των µεγάλων
Αν κάποιος αναλογιστεί τα ψέµατα που έχει πει ως παιδί ή αυτά που έχει ακούσει από τα παιδιά του, ίσως παρατηρήσει έκπληκτος πως δε διαφέρουν από εκείνα των µεγάλων. Η κ. ∆εληνικοπούλου ξεκαθαρίζει πως υπάρχουν τρεις γενικές κατηγορίες ψεµάτων. «∆ιαδεδοµένα είναι τα ψέµατα χρησιµότητας» τονίζει η γιατρός. Όπως ακριβώς συµβαίνει και στην περίπτωση των µεγάλων, τα ψέµατα αυτά λέγονται, για να κερδίσει ή ν' αποφύγει κάτι ένα παιδί. «Έχει µεγάλη σηµασία πώς θ' αντιδράσει σ' αυτά ο γονέας, δηλαδή αν θα δείξει αδιαφορία, όταν το ψέµα αποκαλυφθεί, ή αν θα φανεί εξαιρετικά εύπιστος. Σηµαντικό πάντως είναι να µην αντιδράσει µε ηθικοπλαστικό τρόπο, γιατί το παιδί ίσως αρχίσει να του κρύβεται κι ενδέχεται να συνεχίσει, λέγοντας ακόµη περισσότερα ψέµατα. Η ενδεδειγµένη στάση είναι να δείξει ο γονέας ότι κατάλαβε το ψέµα του παιδιού, αλλά ότι δεν έχει πρόθεση για την ώρα να δώσει στο συµβάν µεγαλύτερη έκταση».


Ψέµατα που λένε αλήθειες
  Μία δεύτερη κατηγορία ψεµάτων είναι τα αντισταθµιστικά ψέµατα όπως «η οικογένειά µου είναι πολύ πλούσια» ή «ο µπαµπάς µου θα µε πάρει µαζί του στο ταξίδι του στην Αµερική». «Μέσω αυτών το παιδί µοιάζει να ζητά µία εικόνα που είχε κάποτε αλλά πλέον την έχει χάσει ή µία εικόνα που δεν την είχε ποτέ. Είναι σηµάδι πως κάτι το βασανίζει, πως υπάρχει ενδεχοµένως θέµα µε την ταυτότητά του, ενώ δεν αποκλείεται να συνεχίσει να λέει τέτοιου είδους ψέµατα και στην ενήλικη ζωή του, αν κάποιος δε σκύψει πάνω του µε προσοχή» υποστηρίζει η κ. ∆εληνικοπούλου. Η τρίτη κατηγορία ψεµάτων είναι η µυθοµανία κατά την οποία το παιδί πλάθει ατέλειωτες ιστορίες και µπαίνει µέσα σε µια διαρκή ονειροπόληση. «Γνωρίζει ωστόσο πολύ καλά πως αυτό που έχει στο µυαλό του είναι µία µη πραγµατική κατάσταση, πως βρίσκεται εντελώς στον αέρα» υποστηρίζει η γιατρός, προσθέτοντας πως πολύ τακτικά η µυθοµανία σχετίζεται µε περιστατικά βαριών παραµελήσεων. Είναι σηµαντικό λοιπόν κάποιος ν' ασχοληθεί σοβαρά µ' αυτήν την περίπτωση και ν' απευθυνθεί σε ειδικό. Μέσα στις ιστορίες που πλάθει το παιδί υπάρχουν συνήθως στοιχεία που µπορούν ν' αποκαλύψουν την πηγή της ανησυχίας του. Ο ειδικός, αξιοποιώντας τα στοιχεία, θα καταφέρει να βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει οµαλά την κατάσταση.
Ψέµα στο ψέµα
Από την ηλικία των έξι και µετά τα παιδιά έχουν συνείδηση πως ψέµατα ξεφουρνίζουν και οι µεγάλοι και µάλιστα πολύ τακτικά. Γονείς που δεν ψεύδονται, που δεν κοιτούν πώς θα κουκουλώσουν τα λάθη και τις αστοχίες τους, που µιλούν για τα ζητήµατα αυτά χωρίς φόβο και πάθος ανοίγουν µε το παράδειγµά τους το δρόµο, ώστε να ξεπεραστεί η φάση του «ασύστολου ψεύδους» που ενδεχοµένως περνά το παιδί τους. Σε κάθε περίπτωση, οι γονείς, χωρίς να είναι υποχρεωµένοι να υποκριθούν πως... τρώνε όσα ψέµατα ή ψεµατάκια τούς σερβίρονται, είναι προτιµότερο να δείξουν ανοχή και κατανόηση και ν' αντιµετωπίσουν µε χιούµορ την κατάσταση. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος, όταν βέβαια δεν υπάρχει παθογένεια, για να µπει τέλος σε µια δυσάρεστη κατάσταση η οποία δεν είναι ούτε σπάνια - και συνήθως- ούτε σοβαρή.

ΠΗΓΗ: lifestyle - ΠΑΙΔΙ

Το παιδί σας λέει ψέματα;

Ψάξτε και βρείτε το παραμύθι του Πινόκιο! Ξέρετε, εκείνο το μικρό αγοράκι το οποίο λάτρευε τα ψέματα! Μόνο που σε αυτήν την περίπτωση τα ψέματα μεγάλωναν τη μύτη του και έτσι όλοι καταλάβαιναν πότε έλεγε αλήθεια και πότε όχι! Στην περίπτωση των μικρών ηρώων της ζωής σας, το ψέμα είναι λίγο δύσκολο να αναγνωριστεί. Από τη στιγμή όμως που ανακαλύψετε πως το παιδί σας λέει ψέμα πρέπει να το αντιμετωπίσετε.
Αρχικά θα πρέπει να είστε σε θέση να αναγνωρίσετε κατά πόσο τα ψέματα, τα οποία σας λέει το παιδί σας είναι «μικρά» και «αθώα» ή «μεγάλα»!
Τα «μικρά» ψέματα μπορούν να αντιμετωπιστούν με ελαφρότητα και χιούμορ. Αν το παιδί σας λέει ότι έπλυνε τα δόντια του, ενώ καταλαβαίνουμε πως δεν το έχει κάνει, τότε πείτε του αστειευόμενοι πως η κυρία τερηδόνα σίγουρα θα κάνει πάρτι στο στοματάκι!  Ή αν ακόμα μας πει πως έπλυνε τα χέρια του αλλά είναι άπλυτα τότε σίγουρα θα σκάσει στα γέλια αν καθώς τα μυριστούμε αναφωνήσουμε πως «Πάλι το βρομοσάπουνο πήρες, γιατί δεν δοκιμάζεις και το μοσχοσάπουνο;».

Μην ξεπερνάτε όμως ποτέ τα μικρά ψέματα. Πάντα πρέπει να επισημαίνετε στο παιδί ότι οφείλουν να λένε την αλήθεια, αναλαμβάνοντας το κόστος από τις πράξεις τους. Εξηγήστε του και διευκρινίστε του γιατί είναι κακό και πως μπορεί να επηρεάσει τις σχέσεις του με τους φίλους του ή και εσάς τους ίδιους. Επαινέστε και ενθαρρύνετε την επόμενη φορά που το παιδί σας πει την αλήθεια. 
Στο «μεγάλο ψέμα» σίγουρα τα πράγματα οφείλουν να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα αλλά και συζήτηση! Όταν ένα παιδί ξεκινάει να λέει ψέματα τότε υπάρχει κάποιος λόγος! Κάθε οικογένεια έχει σίγουρα το δικό της μέτρο για το αν και σε ποιο βαθμό ανέχεται το ψέμα κι αυτό μεταδίδεται και στα παιδιά. Αν για παράδειγμα το ψέμα ήταν σκόπιμο, ιδιαίτερα σε μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά, τότε απαιτείται εκτός από τη συζήτηση και κάποιου είδους τιμωρία, ώστε τα παιδιά να καταλάβουν ότι τα ψέματα μπορεί να έχουν δυσάρεστες συνέπειες. Αν
το παιδί εξακολουθεί να λέει ψέματα, μιλήστε του αυστηρά και αφαιρέστε του κάποιο από τα προνόμιά του!

Δεν χρειάζεται να δραματοποιείτε τα πράγματα. Τα περισσότερα παιδιά λένε ψέματα, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο, ανάλογα με την προσωπικότητα και τις περιόδους της ζωής τους. 

Το πιο σημαντικό είναι να γίνετε εσείς πρώτοι το καλό παράδειγμα! Γονείς που ζητούν από τα παιδιά τους να μην λένε ψέματα ενώ οι ίδιοι δεν το τηρούν τότε, δεν μπορούν να απαιτούν από αυτά να είναι ειλικρινή!

Ακούστε τα παιδιά σας, μην τα αμφισβητήσετε πριν καν ακούσετε και τη δική τους εκδοχή της αλήθειας. Όσο απίστευτη κι αν ακούγεται η αλήθεια τους, αξίζει να τη σεβαστούμε.
ΠΗΓΗ : In site
ΒΙΒΛΙΑ 



Ψέματα μη λες, γιατί μετά... θα κλαις! 

 

Μια διδακτική ιστορία που μαθαίνει στα παιδιά ποια είναι τα αποτελέσματα της ανάρμοστης συμπεριφοράς, περνώντας τους ταυτόχρονα μηνύματα για τις πραγματικές αξίες της ζωής.


Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2013

ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ


ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ

  

Τα κορίτσια αποφάσισαν να παίξουν κουκλοθέατρο. Συζήτησαν ποιες θα παίζανε, ποιες κούκλες θα  χρησιμοποιούσαν,  τι θα έλεγε η καθεμία. Αφού το ετοίμασαν και κάνανε πρόβες, όπως είπαν, θέλησαν να το παρουσιάσουν και στα υπόλοιπα παιδιά.

Άρχισαν να κόβουν χαρτάκια για να κάνουν προσκλήσεις. Έκοψαν  χαρτί γλασέ για φακέλους. Τους πρότεινα να χρησιμοποιήσουν πιο χοντρό χαρτί για τις προσκλήσεις.


Στους Φακέλους γράψανε τα ονόματα των συμμαθητών τους που ήθελαν να καλέσουν.
 

Αυτό που έγραψαν στα χαρτονάκια , ήταν μόνο η λέξη ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ. 

Τις ρώτησα τότε αν τα παιδιά που θα έπαιρναν την  πρόσκληση θα καταλάβαιναν τι ήταν και για ποιο λόγο τα προσκαλούσαν; 
Η απάντηση ήταν όχι
-Για ποιο λόγο τις ετοιμάσατε;
-Για να τους καλέσουμε στο κουκλοθέατρο.
-Τι θα πρέπει να γράψετε στην πρόσκληση  για να καταλάβουν τα παιδιά;
-Πρέπει να γράψουμε τη μέρα που θα γίνει και την ώρα..πότε θα γίνει...
-Ωραία, τι άλλο πρέπει να γράψετε, μόνο με το πότε τα παιδιά θα καταλάβουν ;
-Όχι.........
-Θέλετε να δούμε και άλλες προσκλήσεις στο διαδίκτυο;

Ψάχνουμε στο google εικόνες για  προσκλήσεις σε θεατρικές παραστάσεις

 
Βρίσκουμε κάποιες που μας αρέσουν και τις διαβάζουμε.
Τι γράφουν οι προσκλήσεις αυτές;
ΠΟΙΟΣ καλάει
ΓΙΑΤΙ
ΟΝΟΜΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
ΠΟΥ
ΠΟΤΕ

Έτσι γράφουν τη δική τους πρόσκληση

 
Η ΕΥΑ, Η ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΑΙ Η ΑΓΝΗ
 ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΝΕ ΣΤΟ ΚΟΥΚΛΟΘΕΑΤΡΟ 
ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ 
ΔΕΚΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ
 ΠΕΜΠΤΗ 14 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2013 

Οι προσκλήσεις ετοιμάστηκαν
   
Τις μοιράζουν στους συμμαθητές τους

 
Τι γράφουν οι προσκλήσεις;
Κάνουν κάποιες υποθέσεις, αναγνωρίζουν κάποιες λέξεις

 
Εδώ γράφει Πέμπτη

 
Καλούνε και την άλλη τάξη

 
Το εισιτήριο κοστίζει 1 Ευρώ
Ο καθένας πληρώνει από 1 κίτρινο κουμπί

Πλήρωσαν όλοι;
Πώς μπορούμε να το καταλάβουμε;
Να μετρήσουμε τα παιδιά και μετα να μετρήσουμε τα Ευρώ
Είναι 1 παραπάνω. Γιατί;
Πλήρωσε και η κυρία Όλγα

Και η παράσταση αρχίζει




Μετά το τέλος της παράστασης συζητάμε τι πήγε καλά και τι όχι.
Μερικές φορές τα κορίτσια κρατούσαν τις κούκλες ξαπλωμένες, δε βλέπαμε το πρόσωπό τους.
Όσο είχαν κάνει πρόβες και είχαν συνεννοηθεί, καταλάβαμε όλοι την υπόθεση. Από ένα σημείο και μετά όμως δεν καταλαβαίναμε τι ακριβώς γίνεται.


Παίζουμε όλοι με τις κούκλες για να δείξουμε πώς αισθάνονται
 
Οι κούκλες θυμώνουν

 
Οι κούκλες είναι στεναχωρημένες και κλαίνε

Οι κούκλες τρομάζουν 

Τρίτη, 12 Φεβρουαρίου 2013

ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ ΚΑΙ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ



Τα καλύτερα δώρα που μπορείς να κάνεις στα παιδιά είναι οι ρίζες της υπευθυνότητας και τα φτερά της ανεξαρτησίας.
Denis Waitley Αμερικανός συγγραφέας


    
Υπεύθυνα  είναι  τα παιδιά που αναλαμβάνουν ευθύνες, που ολοκληρώνουν την εργασία  που τους έχει ανατεθεί, που δεν δικαιολογούν τα λάθη τους επιρρίπτοντας ευθύνες στους άλλους.
Πώς όμως θα τα καταφέρουμε να  διδάξουμε την υπευθυνότητα στα παιδιά ; Μέσα από τη συμπεριφορά και το παράδειγμά μας. Εξηγώντας αναλυτικά τι περιμένουμε απ’ αυτά και βοηθώντας τα – μόνο όταν είναι απαραίτητο – να το πετύχουν. Αναθέτοντάς τους καθήκοντα. Δείχνοντάς τους εμπιστοσύνη και σεβασμό.
 




Ο δρόμος προς την υπευθυνότητα, ξεκινά από νωρίς, από τα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού. Ακόμη κι όταν είναι πολύ μικρό, όταν εκδηλώνει μια συμπεριφορά που δεν είναι επιθυμητή (πχ σκορπίζει παντού τα παιχνίδια του), θα πρέπει να του λέμε «όχι» και να του εξηγούμε το λόγο. Δεν αρκεί βέβαια να εντοπίζουμε μια μη επιθυμητή συμπεριφορά. Πρέπει να βοηθάμε το παιδί να καταλάβει, εξηγώντας του τι ήταν λάθος και αποσαφηνίζοντας τι θα έπρεπε να κάνει, πώς θα έπρεπε να φερθεί στη συγκεκριμένη περίσταση. Οι αρμοδιότητες κι οι κανόνες πρέπει να είναι ξεκάθαροι. Οι συνέπειες από τη μη τήρησή τους πρέπει να έχουν γνωστοποιηθεί, να εφαρμόζονται ήρεμα, να είναι δίκαιες και λογικές.
Καθώς το παιδί μεγαλώνει, τα καθήκοντα που αναλαμβάνει αυξάνονται. Ένα τετράχρονο παιδί αρκεί να είναι υπεύθυνο για την τακτοποίηση κάποιων προσωπικών του αντικειμένων, ένα μεγαλύτερο παιδί μπορεί να βοηθά στο σερβίρισμα του φαγητού, στην καθαριότητα του σπιτιού… Αναλαμβάνοντας αρμοδιότητες σε εργασίες που αφορούν την οικογένεια συνολικά, νιώθει πληρέστερα τον εαυτό του ως μέλος μιας ομάδας. Παράλληλα, καθώς μεγαλώνει καλείται να επιδείξει κατάλληλη συμπεριφορά σε διάφορες περιστάσεις, ολοένα και πιο απαιτητικές. Δεν θεωρούμε ποτέ αυτονόητο ότι το παιδί γνωρίζει πώς πρέπει να φερθεί. Διδάσκουμε με τα λόγια, με τη στάση και τη συμπεριφορά μας.
Οι ενοχές κι οι ανασφάλειες
Οι ενοχές κι οι ανασφάλειες των γονιών  και των ενηλίκων γενικότερα που διαπαιδαγωγούν τα παιδιά, λειτουργούν αρνητικά στην κατεύθυνση καλλιέργειας της υπευθυνότητας. Ένας ενοχικός ενήλικας, προσπαθεί μέσα από τη διαρκή, χωρίς μέτρο, παραχώρηση να αναπληρώσει όσα πιστεύει ότι στερεί από το παιδί. Ο ανασφαλής ενήλικας, που τρέμει μήπως χάσει την αποδοχή του παιδιού που έχει απέναντί του, δεν του χαλά χατίρι, παρότι συχνά αντιλαμβάνεται πως αυτό είναι παιδαγωγικό ατόπημα. Χρησιμοποιεί συχνά ανταλλάγματα για να πετύχει τη συμπεριφορά που θέλει από το παιδί του, στερώντας του ουσιαστικά την ικανοποίηση από τον εαυτό του. Ακόμη κι όταν αρνείται, το κάνει τόσο αδέξια, χωρίς σταθερότητα ή με εκρήξεις οργής, ώστε χάνει το σεβασμό, την εμπιστοσύνη του παιδιού. Αντί να αποτελεί αυτός το σταθερό σημείο αναφοράς για το παιδί, γίνεται ένας άνθρωπος που φοβάται να το αντιμετωπίσει, που υποχωρεί συστηματικά ή επιτίθεται άσκοπα ώστε να μη χάσει τον έλεγχο. 
                    

«Τα παιδιά δεν ακούν πάντα τους γονείς τους και τους άλλους ενήλικες. Προτιμούν να  τους μιμούνται».
Τζέιμς Μπόλντουιν, Αμερικανός Συγγραφέας
                Καλλιεργώντας την υπευθυνότητα στο σχολείο
Τα παιδιά στην προσχολική ηλικία δυσκολεύονται να κατανοήσουν τα αίτια της συμπεριφοράς των άλλων, αλλά και να αντιληφθούν τις επιπτώσεις των πράξεών τους. Συνηθίζουν να επικεντρώνουν την προσοχή τους σε κάποιο από τα στοιχεία του προβλήματος κι όχι συνολικά στο πρόβλημα, δεν συνειδητοποιούν αυτόματα τις πολλαπλές τους επιλογές. Συχνά η συμπεριφορά τους χαρακτηρίζεται από έλλειψη ελέγχου κι αυτοελέγχου. Απαιτείται να αξιοποιηθεί το κοινωνικό ενδιαφέρον που εκδηλώνουν ώστε ν’ ασκηθούν σε κοινωνικές δεξιότητες, ν’ αναπτύξουν διαπροσωπικές σχέσεις, να επικοινωνήσουν, να συνεργαστούν.
Οι εκπαιδευτικοί, έχοντας αυτά υπόψη τους, δεν αντιδρούν με άγχος στην εκδήλωση αρνητικών συναισθημάτων από τα παιδιά. Τα χρησιμοποιούν ως αφορμή για να θέσουν όρια, να συζητήσουν εναλλακτικούς τρόπους επίλυσης προβλημάτων. Σχεδιάζουν μαζί με τα παιδιά ένα ασφαλές, οικείο, σταθερό περιβάλλον, όπου η συνεργατικότητα παίζει πρωταρχικό ρόλο, χωρίς να καταργεί την ιδιαιτερότητα κάθε παιδιού. Οι κανόνες θεσπίζονται από κοινού, ως αποτέλεσμα της εμπειρίας τους κι όλοι φροντίζουν για την τήρησή τους. Οι γονείς συνεργάζονται παίρνοντας κοινή θέση, ενισχύοντας τις πρακτικές του σχολείου.
  Γεωργία Λάττα  Νηπιαγωγός / ειδική παιδαγωγός / συγγραφέας

 Δραστηριότητες που καλλιεργούν την υπευθυνότητα   στο Νηπιαγωγείο

 Είμαι ο βοηθός της ημέρας
Κάθε Δευτέρα τα  νήπια δηλώνουν ποια ημέρα της εβδομάδας επιθυμούν να γίνουν βοηθοί.
 Ο βοηθός της ημέρας είναι υπεύθυνος να ετοιμάζει και να διαβάζει  το ημερολόγιο
                             
                           να οδηγεί το τρενάκι της τάξης όπου χρειαστεί











 Δανειστική βιβλιοθήκη

Είμαι υπέυθυνος για το βιβλίο που δανείζομαι
Το τοποθετώ  με προσοχή στην τσάντα της δανειστικής για να μη καταστραφεί
                                  Το επιστρέφω την ημέρα που πρέπει;
 Κάθε Δευτέρα, εαν  επιστρέψω το βιβλίο που δανείστηκα βάζω  μπλε  υπογραφή σε έναν πίνακα διπλής εισόδου, εαν δεν επιστρέψω το βιβλίο υπογράφω με κόκκινο.

                                                  Οι ομάδες της τάξης
                                 Γίνομαι μέλος μιας ομάδας και αναλαμβάνω δράσεις

 Ένα βιβλίο που μας μαθαίνει για την υπευθυνότητα του Αλίξ Καμπρέρα 
εκδόσεις Μεταίχμιο




 

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

ΑΥΤΟΕΚΤΙΜΗΣΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

 
Αυτοεκτίμηση  σημαίνει να νιώθουμε καλά με τον εαυτό μας να θεωρούμε ότι αξίζουμε, να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας όπως είναι. Για να έχουμε ευτυχισμένους ενήλικες χρειάζεται οι γονείς, να παρέχουνε  από νωρίς στη ζωή του ατόμου τη δυνατότητα ανάπτυξης της αυτοπεποίθησης. Συχνά όμως συμβαίνει πολλά παιδιά να έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση  με αποτέλεσμα αυτό να είναι εμπόδιο στην διαμόρφωση της προσωπικότητας τους, στην δημιουργία σχέσεων, και στη γρήγορη διαδικασία μάθησης.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά του παιδιού με χαμηλή   αυτοεκτίμηση:
    Ένα παιδί με χαμηλή αυτοεκτίμηση μπορεί να μη θέλει να δοκιμάσει νέα πράγματα.
*     Αναφέρεται συχνά στον εαυτό του με αρνητικούς χαρακτηρισμούς ή μειώνει τα θετικά του στοιχεία.
*    Εστιάζει την αρνητική διάθεση των άλλων, ακόμα και αν αυτή δεν σχετίζεται με τη δική του συμπεριφορά.
*      Δε δέχεται την κριτική από τους άλλους, ακόμα και όταν είναι εποικοδομητική, επειδή τους δημιουργεί δυσβάσταχτο άγχος. Ασκεί όμως σκληρή κριτική στους άλλους.
*    Στο σχολείο η επίδοση και η συμμετοχή του δεν ανταποκρίνονται στις δυνατότητές του.
*     Έχει δυσκολία στη δημιουργία φιλίας ή παρέας και συχνά βιώνει απόρριψη από τους συνομήλικους.
*     Παρόλα αυτά, συναισθηματικά επηρεάζεται πολύ από τα αρνητικά σχόλια των άλλων. Στενοχωριέται  υπερβολικά από τις αποτυχίες του.
*    Παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στο άγχος και στην κατάθλιψη.
*    Είναι ευάλωτο σε κακές επιρροές και πρότυπα.
*    Μπορεί ακόμα και να υιοθετήσει αντικοινωνικές ή παρεμβατικές συμπεριφορές
    Τι κερδίζει ένα παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση:
*    Γίνεται σταδιακά  όλο και πιο αυτόνομο, στο δρόμο προς την ενηλικίωση.
*    Παίρνει πρωτοβουλίες και δεν φοβάται να δοκιμάσει τις δυνατότητές του σε νέες δραστηριότητες.
*    Έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του και δεν αποθαρρύνεται εύκολα.
*    Αναλαμβάνει ευθύνες που του αναλογούν, γίνεται υπεύθυνο.
*     Αντιμετωπίζει αποτελεσματικά την ψυχολογική πίεση που μπορεί να υποστεί από (συνομήλικους, τις  απαιτήσεις της σχολικής ζωής, τραυματικά γεγονότα κλπ).
*      Διαχειρίζεται τα αρνητικά συναισθήματα (π.χ. άγχος, θλίψη, θυμός).
*    Μαθαίνει όχι μόνο να παίρνει, αλλά και να δίνει θετικά συναισθήματα και να παρέχει βοήθεια και υποστήριξη στους συνανθρώπους του.
   Πως μπορούν οι γονείς να βοηθήσουν να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση του παιδιού τους
·         Προσέχετε τι λέτε. Τα παιδιά είναι πολύ ευαίσθητα στα λόγια των γονιών. Θυμηθείτε να επαινείτε το παιδί σας όχι μόνο για τις επιτυχίες του, αλλά και για την  προσπάθεια του ,να είστε ειλικρινείς.
·         Δώστε το καλό παράδειγμα. Αν είστε υπερβολικά σκληροί με τον εαυτό σας και απαισιόδοξοι όσον αφορά τις ικανότητες και τις αδυναμίες σας, το παιδί θα σας αντιγράψει. Καλλιεργείστε την αυτοεκτίμηση σας και το παιδί σας θα σας αντιγράψει  και θα έχει ένα σπουδαίο πρότυπο να ακολουθήσει.
·         Δημιουργήστε ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον. Ένα παιδί που δεν αισθάνεται ασφαλές ή δέχεται αρνητικές συμπεριφορές και σχόλια θα υποφέρει από αισθήματα χαμηλής αυτοεκτίμησης. Θυμηθείτε ότι πρέπει να σέβεστε το παιδί σας.
·         Να είστε αυθόρμητοι και τρυφεροί με το παιδί. Η αγάπη σας θα ενισχύσει πάρα πολύ την αυτοεκτίμηση του παιδιού. Εκδηλώστε την αγάπη σας με αγκαλιές και χάδια.
·         Αν υποψιάζεστε ότι το παιδί σας έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, ζητήστε βοήθεια από ειδικό. Με λίγη βοήθεια, κάθε παιδί μπορεί να αναπτύξει υγιή αυτοεκτίμηση και να έχει μια πιο ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη ζωή
              ΠΗΓΗ:  http://www.giatopaidi.gr/articles.asp?page=
                                          Μια ιστορία για την αυτοεκτίμηση